TQC’S DROOGTIJDRECORDER-VRAGEN EN ANTWOORDEN

Waarom droogt verf op de muur maar wordt hij niet hard als hij in het blik zit?

Er zijn twee basismechanismen waardoor verf op de muur droogt.

Veel moderne verven zijn grotendeels op waterbasis. Zoals we weten, verdampt water snel. De verdampingssnelheid van een vloeistof hangt echter af van de dampspanning van die vloeistof boven het oppervlak. In een afgesloten verfblik ontstaat snel een vaste dampdruk in de kleine kopruimte in het blik en het water in de verf verdampt niet en blijft in de verf. Maar wanneer het op de muur is geschilderd, kan het water gemakkelijk verdampen en een gedroogde film van vaste verfbestanddelen achterlaten – er is geen opbouw van waterdampdruk in een afgesloten ruimte zoals in het blik.

Andere verven, vooral die welke enige tijd geleden zijn vervaardigd, zijn daarentegen grotendeels op oliebasis. In tegenstelling tot water, verdampt de olie niet. Deze verven drogen op de muur op een heel andere manier, door een chemische reactie met de zuurstof in de lucht. Hierdoor worden de betrekkelijk kleine moleculen in de olie tot veel grotere moleculen gevormd, die eerder een vaste dan een vloeibare vorm hebben (er worden dus polymeren gevormd). In het verzegelde blik is er geen zuurstof beschikbaar voor deze chemische reactie, en blijft de olie in zijn oorspronkelijke, vloeibare (kleinere molecule) vorm.

Deze twee verschillende mechanismen verklaren het contrasterende gedrag van verf in een afgesloten blik en op een muur.

Hoe droogt verf?

Wanneer de verf droogt, wordt een film gevormd die zich vasthecht aan het oppervlak van het materiaal waarop hij wordt aangebracht.

Emulsieverven drogen door een fysisch proces waarbij water verdampt, de polymeerdruppels samensmelten en vervolgens opgaan in een harde polymeermatrix die als bindmiddel voor het pigment fungeert.

Bij het aanbrengen van glanzende verven kruisen de alkydpolymeren zich door een oxidatiereactie met zuurstof in de lucht zodra het oplosmiddel grotendeels is verdampt. Deze reactie wordt versneld met zouten van overgangsmetalen (bij voorbeeld kobalt- en mangaannaftenaten). Het overgangsmetaalion (met variabele oxidatietoestand) katalyseert de kruisverbinding van de polymeerketens, waardoor een harde oppervlaktelaag op de verf ontstaat.